Opiekun rodzinny w Polsce funkcjonuje w trybie permanentnego kryzysu, stawiając własne potrzeby na samym końcu hierarchii ważności. To prosta droga do wypalenia, które uderza nie tylko w dobrostan jednostki, ale rykoszetem trafia w rynek pracy i system ochrony zdrowia. Z perspektywy biznesu raport wskazuje na ogromną lukę w empatii i świadomości organizacyjnej.

Anna Szabowska-Walaszczyk Członek Zarządu, Fundacja Penumbra Polska

Wsparcie opiekunów nie jest już „tematem rodzinnym” ani „kobiecym problemem”, ale jednym z kluczowych wyzwań dla rynku pracy i systemu ochrony zdrowia w nadchodzących dekadach. Jeśli chcemy, by pracujący opiekunowie nadal wnosili swój potencjał, kompetencje i lojalność do organizacji, musimy – jako pracodawcy, HR, media i instytucje publiczne – zadbać, by ich doświadczenie było widoczne i stało się jednym z fundamentów polityk dobrostanu i różnorodności w miejscu pracy.

Julia Bojanowska Specjalistka w zakresie komunikacji i employer brandingu

Prośba o pomoc bywa najtrudniejszym krokiem, jednak warto pamiętać, że jesteśmy istotami społecznymi. Naszą największą siłą jest współpraca. Co więcej, życiowe kryzysy są zazwyczaj niezawinione i mogą dotknąć każdego z nas, warto o tym pamiętać, gdy czujemy osamotnienie.

Natalia Zdrojewska Head of Growth Pomagam.pl

Z naszych doświadczeń wynika, że organizacje coraz częściej postrzegają wsparcie opiekunów nie tylko jako element polityki socjalnej, lecz jako narzędzie zarządzania ryzykiem kadrowym. Długotrwałe obciążenie opiekuńcze przekłada się bowiem na zwiększoną absencję, spadek efektywności, wypalenie zawodowe, a w konsekwencji zwiększoną rotację wśród najbardziej doświadczonych pracowników.

Katarzyna Sarek-Sadurska Partnerka Zarządzająca, radca prawny